| | |
و زيتون و درختخرما (۲۹) | | وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا ﴿۲۹﴾ |
و باغهاى انبوه (۳۰) | | وَحَدَائِقَ غُلْبًا ﴿۳۰﴾ |
و ميوه و چراگاه (۳۱) | | وَفَاكِهَةً وَأَبًّا ﴿۳۱﴾ |
[تا وسيله] استفاده شما و دامهايتان باشد (۳۲) | | مَّتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿۳۲﴾ |
پس چون فرياد گوشخراش دررسد (۳۳) | | فَإِذَا جَاءتِ الصَّاخَّةُ ﴿۳۳﴾ |
روزى كه آدمى از برادرش (۳۴) | | يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿۳۴﴾ |
و از مادرش و پدرش (۳۵) | | وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ ﴿۳۵﴾ |
و از همسرش و پسرانش مىگريزد (۳۶) | | وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ ﴿۳۶﴾ |
در آن روز هر كسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مىدارد (۳۷) | | لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ ﴿۳۷﴾ |
در آن روز چهرههايى درخشانند (۳۸) | | وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿۳۸﴾ |
