| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
سوگند به اين شهر (۱) | | لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۱﴾ |
و حال آنكه تو در اين شهر جاى دارى (۲) | | وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۲﴾ |
سوگند به پدرى [چنان] و آن كسى را كه به وجود آورد (۳) | | وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿۳﴾ |
براستى كه انسان را در رنج آفريدهايم (۴) | | لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿۴﴾ |
آيا پندارد كه هيچ كس هرگز بر او دست نتواند يافت (۵) | | أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿۵﴾ |
گويد مال فراوانى تباه كردم (۶) | | يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا ﴿۶﴾ |
آيا پندارد كه هيچ كس او را نديده است (۷) | | أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿۷﴾ |
آيا دو چشمش ندادهايم (۸) | | أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ ﴿۸﴾ |
و زبانى و دو لب (۹) | | وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿۹﴾ |
و هر دو راه [خير و شر] را بدو نموديم (۱۰) | | وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿۱۰﴾ |
