| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
سوگند به فرشتگانى كه [از كافران] به سختى جان ستانند (۱) | | وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا ﴿۱﴾ |
و به فرشتگانى كه جان [مؤمنان] را به آرامى گيرند (۲) | | وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا ﴿۲﴾ |
و به فرشتگانى كه [در درياى بىمانند] شناكنان شناورند (۳) | | وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا ﴿۳﴾ |
پس در پيشى گرفتن [در فرمان خدا] سبقتگيرندهاند (۴) | | فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا ﴿۴﴾ |
و كار [بندگان] را تدبير مىكنند (۵) | | فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا ﴿۵﴾ |
آن روز كه لرزنده بلرزد (۶) | | يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ ﴿۶﴾ |
و از پى آن لرزهاى [دگر] افتد (۷) | | تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ﴿۷﴾ |
در آن روز دلهايى سخت هراسانند (۸) | | قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ ﴿۸﴾ |
ديدگان آنها فرو افتاده (۹) | | أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ﴿۹﴾ |
گويند آيا [باز] ما به [مغاك] زمين برمىگرديم (۱۰) | | يَقُولُونَ أَئِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ ﴿۱۰﴾ |
