| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
سوگند به روز قيامت (۱) | | لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ ﴿۱﴾ |
و سوگند به نفس لوامه و وجدان بيدار و ملامتگر كه رستاخيز حق است (۲) | | وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ﴿۲﴾ |
آيا انسان مىپندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد (۳) | | أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَلَّن نَجْمَعَ عِظَامَهُ ﴿۳﴾ |
آرى قادريم كه حتى خطوط سر انگشتان او را موزون و مرتب كنيم (۴) | | بَلَى قَادِرِينَ عَلَى أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُ ﴿۴﴾ |
انسان شك در معاد ندارد بلكه او مىخواهد آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قيامت در تمام عمر گناه كند (۵) | | بَلْ يُرِيدُ الْإِنسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ ﴿۵﴾ |
از اينرو مىپرسد قيامت كى خواهد بود (۶) | | يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ ﴿۶﴾ |
بگو در آن هنگام كه چشمها از شدت وحشت به گردش در آيد (۷) | | فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ ﴿۷﴾ |
و ماه بىنور گردد (۸) | | وَخَسَفَ الْقَمَرُ ﴿۸﴾ |
و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند (۹) | | وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ ﴿۹﴾ |
آن روز انسان مىگويد راه فرار كجاست (۱۰) | | يَقُولُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ ﴿۱۰﴾ |
