| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
سوگند به اختر [= قرآن] چون فرود مىآيد (۱) | | وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى ﴿۱﴾ |
[كه] يار شما نه گمراه شده و نه در نادانى مانده (۲) | | مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَى ﴿۲﴾ |
و از سر هوس سخن نمىگويد (۳) | | وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى ﴿۳﴾ |
اين سخن بجز وحيى كه وحى مىشود نيست (۴) | | إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى ﴿۴﴾ |
آن را [فرشته] شديدالقوى به او فرا آموخت (۵) | | عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَى ﴿۵﴾ |
[سروش] نيرومندى كه [مسلط] درايستاد (۶) | | ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى ﴿۶﴾ |
در حالى كه او در افق اعلى بود (۷) | | وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَى ﴿۷﴾ |
سپس نزديك آمد و نزديكتر شد (۸) | | ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى ﴿۸﴾ |
تا [فاصلهاش] به قدر [طول] دو [انتهاى] كمان يا نزديكتر شد (۹) | | فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى ﴿۹﴾ |
آنگاه به بندهاش آنچه را بايد وحى كند وحى فرمود (۱۰) | | فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى ﴿۱۰﴾ |
