| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
واى بر كمفروشان (۱) | | وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿۱﴾ |
كه چون از مردم پيمانه ستانند تمام ستانند (۲) | | الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُواْ عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿۲﴾ |
و چون براى آنان پيمانه يا وزن كنند به ايشان كم دهند (۳) | | وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿۳﴾ |
مگر آنان گمان نمىدارند كه برانگيخته خواهند شد (۴) | | أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿۴﴾ |
[در] روزى بزرگ (۵) | | لِيَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿۵﴾ |
روزى كه مردم در برابر پروردگار جهانيان به پاى ايستند (۶) | | يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۶﴾ |
نه چنين است [كه مىپندارند] كه كارنامه بدكاران در سجين است (۷) | | كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ ﴿۷﴾ |
و تو چه دانى كه سجين چيست (۸) | | وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ ﴿۸﴾ |
كتابى است نوشتهشده (۹) | | كِتَابٌ مَّرْقُومٌ ﴿۹﴾ |
واى بر تكذيبكنندگان در آن هنگام (۱۰) | | وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿۱۰﴾ |
آنان كه روز جزا را دروغ مىپندارند (۱۱) | | الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿۱۱﴾ |
و جز هر تجاوزپيشه گناهكارى آن را به دروغ نمىگيرد (۱۲) | | وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿۱۲﴾ |
[همان كه] چون آيات ما بر او خوانده شود گويد [اينها] افسانههاى پيشينيان است (۱۳) | | إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۳﴾ |
نه چنين است بلكه آنچه مرتكب مىشدند زنگار بر دلهايشان بسته است (۱۴) | | كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿۱۴﴾ |
زهى پندار كه آنان در آن روز از پروردگارشان سخت محجوبند (۱۵) | | كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿۱۵﴾ |
آنگاه به يقين آنان به جهنم درآيند (۱۶) | | ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا الْجَحِيمِ ﴿۱۶﴾ |
سپس [به ايشان] گفته خواهد شد اين همان است كه آن را به دروغ مىگرفتيد (۱۷) | | ثُمَّ يُقَالُ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿۱۷﴾ |
نه چنين است در حقيقت كتاب نيكان در عليون است (۱۸) | | كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ﴿۱۸﴾ |
و تو چه دانى كه عليون چيست (۱۹) | | وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿۱۹﴾ |
كتابى است نوشتهشده (۲۰) | | كِتَابٌ مَّرْقُومٌ ﴿۲۰﴾ |
مقربان آن را مشاهده خواهند كرد (۲۱) | | يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ ﴿۲۱﴾ |
براستى نيكوكاران در نعيم [الهى] خواهند بود (۲۲) | | إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ﴿۲۲﴾ |
بر تختها [نشسته] مىنگرند (۲۳) | | عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ ﴿۲۳﴾ |
از چهرههايشان طراوت نعمت [بهشت] را درمىيابى (۲۴) | | تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ ﴿۲۴﴾ |
از بادهاى مهر شده نوشانيده شوند (۲۵) | | يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ ﴿۲۵﴾ |
[بادهاى كه] مهر آن مشك است و در اين [نعمتها] مشتاقان بايد بر يكديگر پيشى گيرند (۲۶) | | خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ ﴿۲۶﴾ |
و تركيبش از [چشمه] تسنيم است (۲۷) | | وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ ﴿۲۷﴾ |
چشمهاى كه مقربان [خدا] از آن نوشند (۲۸) | | عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ ﴿۲۸﴾ |
[آرى در دنيا] كسانى كه گناه مىكردند آنان را كه ايمان آورده بودند به ريشخند مىگرفتند (۲۹) | | إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُواْ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿۲۹﴾ |
و چون بر ايشان مىگذشتند اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل مىكردند (۳۰) | | وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿۳۰﴾ |
و هنگامى كه نزد خانواده[هاى] خود بازمىگشتند به شوخطبعى مىپرداختند (۳۱) | | وَإِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ انقَلَبُواْ فَكِهِينَ ﴿۳۱﴾ |
و چون مؤمنان را مىديدند مىگفتند اينها [جماعتى] گمراهند (۳۲) | | وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاء لَضَالُّونَ ﴿۳۲﴾ |
و حال آنكه آنان براى بازرسى [كار]شان فرستاده نشده بودند (۳۳) | | وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ ﴿۳۳﴾ |
و[لى] امروز مؤمنانند كه بر كافران خنده مىزنند (۳۴) | | فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿۳۴﴾ |
بر تختها[ى خود نشسته] نظاره مىكنند (۳۵) | | عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ ﴿۳۵﴾ |
[تا ببينند] آيا كافران به پاداش آنچه مىكردند رسيدهاند (۳۶) | | هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ ﴿۳۶﴾ |
