| | |
همان كس كه به وسيله قلم آموخت (۴) | | الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿۴﴾ |
آنچه را كه انسان نمىدانست [بتدريج به او] آموخت (۵) | | عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿۵﴾ |
حقا كه انسان سركشى مىكند (۶) | | كَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَيَطْغَى ﴿۶﴾ |
همين كه خود را بىنياز پندارد (۷) | | أَن رَّآهُ اسْتَغْنَى ﴿۷﴾ |
در حقيقت بازگشت به سوى پروردگار توست (۸) | | إِنَّ إِلَى رَبِّكَ الرُّجْعَى ﴿۸﴾ |
آيا ديدى آن كس را كه باز مىداشت (۹) | | أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَى ﴿۹﴾ |
بندهاى را آنگاه كه نماز مىگزارد (۱۰) | | عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿۱۰﴾ |
چه پندارى اگر او بر هدايت باشد (۱۱) | | أَرَأَيْتَ إِن كَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿۱۱﴾ |
يا به پرهيزگارى وادارد [براى او بهتر نيست] (۱۲) | | أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿۱۲﴾ |
[و باز] آيا چه پندارى [كه] اگر او به تكذيب پردازد و روى برگرداند [چه كيفرى در پيش دارد] (۱۳) | | أَرَأَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿۱۳﴾ |
