| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
سوگند به سپيدهدم (۱) | | وَالْفَجْرِ ﴿۱﴾ |
و به شبهاى دهگانه (۲) | | وَلَيَالٍ عَشْرٍ ﴿۲﴾ |
و به جفت و تاق (۳) | | وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ﴿۳﴾ |
و به شب وقتى سپرى شود (۴) | | وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿۴﴾ |
آيا در اين براى خردمند [نياز به] سوگندى [ديگر] است (۵) | | هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجْرٍ ﴿۵﴾ |
مگر ندانستهاى كه پروردگارت با عاد چه كرد (۶) | | أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿۶﴾ |
با عمارات ستوندار ارم (۷) | | إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ﴿۷﴾ |
كه مانندش در شهرها ساخته نشده بود (۸) | | الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ﴿۸﴾ |
و با ثمود همانان كه در دره تختهسنگها را مىبريدند (۹) | | وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ﴿۹﴾ |
و با فرعون صاحب خرگاهها [و بناهاى بلند] (۱۰) | | وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ ﴿۱۰﴾ |
همانان كه در شهرها سر به طغيان برداشتند (۱۱) | | الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ ﴿۱۱﴾ |
و در آنها بسيار تبهكارى كردند (۱۲) | | فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ ﴿۱۲﴾ |
[تا آنكه] پروردگارت بر سر آنان تازيانه عذاب را فرونواخت (۱۳) | | فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿۱۳﴾ |
زيرا پروردگار تو سخت در كمين است (۱۴) | | إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ﴿۱۴﴾ |
اما انسان هنگامى كه پروردگارش وى را مىآزمايد و عزيزش مىدارد و نعمت فراوان به او مىدهد مىگويد پروردگارم مرا گرامى داشته است (۱۵) | | فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ ﴿۱۵﴾ |
و اما چون وى را مىآزمايد و روزىاش را بر او تنگ مىگرداند مىگويد پروردگارم مرا خوار كرده است (۱۶) | | وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ ﴿۱۶﴾ |
ولى نه بلكه يتيم را نمىنوازيد (۱۷) | | كَلَّا بَل لَّا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ﴿۱۷﴾ |
و بر خوراك[دادن] بينوا همديگر را بر نمىانگيزيد (۱۸) | | وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿۱۸﴾ |
و ميراث [ضعيفان] را چپاولگرانه مىخوريد (۱۹) | | وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا ﴿۱۹﴾ |
و مال را دوست داريد دوست داشتنى بسيار (۲۰) | | وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ﴿۲۰﴾ |
نه چنان است آنگاه كه زمين سخت در هم كوبيده شود (۲۱) | | كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ﴿۲۱﴾ |
و [فرمان] پروردگارت و فرشته[ها] صفدرصف آيند (۲۲) | | وَجَاء رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ﴿۲۲﴾ |
و جهنم را در آن روز [حاضر] آورند آن روز است كه انسان پند گيرد و[لى] كجا او را جاى پندگرفتن باشد (۲۳) | | وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّكْرَى ﴿۲۳﴾ |
گويد كاش براى زندگانى خود [چيزى] پيش فرستاده بودم (۲۴) | | يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ﴿۲۴﴾ |
پس در آن روز هيچ كس چون عذابكردن او عذاب نكند (۲۵) | | فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ﴿۲۵﴾ |
و هيچ كس چون دربندكشيدن او دربند نكشد (۲۶) | | وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿۲۶﴾ |
اى نفس مطمئنه (۲۷) | | يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿۲۷﴾ |
خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد (۲۸) | | ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ﴿۲۸﴾ |
و در ميان بندگان من درآى (۲۹) | | فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ﴿۲۹﴾ |
و در بهشت من داخل شو (۳۰) | | وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴿۳۰﴾ |
