| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
آن رخ دهنده (۱) | | الْحَاقَّةُ ﴿۱﴾ |
چيست آن رخ دهنده (۲) | | مَا الْحَاقَّةُ ﴿۲﴾ |
و چه دانى كه آن رخ دهنده چيست (۳) | | وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحَاقَّةُ ﴿۳﴾ |
ثمود و عاد آن حادثه كوبنده را تكذيب كردند (۴) | | كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ ﴿۴﴾ |
اما ثمود به [سزاى] سركشى [خود] به هلاكت رسيدند (۵) | | فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ ﴿۵﴾ |
و اما عاد به [وسيله] تندبادى توفنده سركش هلاك شدند (۶) | | وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ ﴿۶﴾ |
[كه خدا] آن را هفتشب و هشت روز پياپى بر آنان بگماشت در آن [مدت] مردم را فرو افتاده مىديدى گويى آنها تنههاى نخلهاى ميان تهىاند (۷) | | سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَى كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ ﴿۷﴾ |
آيا از آنان كسى را بر جاى مىبينى (۸) | | فَهَلْ تَرَى لَهُم مِّن بَاقِيَةٍ ﴿۸﴾ |
و فرعون و كسانى كه پيش از او بودند و [مردم] شهرهاى سرنگون شده [سدوم و عاموره] مرتكب خطا شدند (۹) | | وَجَاء فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَاتُ بِالْخَاطِئَةِ ﴿۹﴾ |
و از امر فرستاده پروردگارشان سرپيچى كردند و [خدا هم] آنان را به گرفتنى سخت فرو گرفت (۱۰) | | فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً ﴿۱۰﴾ |
ما چون آب طغيان كرد شما را بر كشتى سوار نموديم (۱۱) | | إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاء حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيَةِ ﴿۱۱﴾ |
تا آن را براى شما [مايه] تذكرى گردانيم و گوشهاى شنوا آن را نگاه دارد (۱۲) | | لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ ﴿۱۲﴾ |
پس آنگاه كه در صور يك بار دميده شود (۱۳) | | فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ ﴿۱۳﴾ |
و زمين و كوهها از جاى خود برداشته شوند و هر دوى آنها با يك تكان ريز ريز گردند (۱۴) | | وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً ﴿۱۴﴾ |
پس آن روز است كه واقعه [آنچنانى] وقوع يابد (۱۵) | | فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿۱۵﴾ |
و آسمان از هم بشكافد و در آن روز است كه آن از هم گسسته باشد (۱۶) | | وَانشَقَّتِ السَّمَاء فَهِيَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ ﴿۱۶﴾ |
و فرشتگان در اطراف [آسمان]اند و عرش پروردگارت را آن روز هشت [فرشته ] بر سر خود بر مىدارند (۱۷) | | وَالْمَلَكُ عَلَى أَرْجَائِهَا وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَانِيَةٌ ﴿۱۷﴾ |
در آن روز شما [به پيشگاه خدا] عرضه مىشويد [و] پوشيدهاى از شما پوشيده نمىماند (۱۸) | | يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَى مِنكُمْ خَافِيَةٌ ﴿۱۸﴾ |
اما كسى كه كارنامهاش به دست راستش داده شود گويد بياييد و كتابم را بخوانيد (۱۹) | | فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَيَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَؤُوا كِتَابِيهْ ﴿۱۹﴾ |
من يقين داشتم كه به حساب خود مىرسم (۲۰) | | إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَاقٍ حِسَابِيهْ ﴿۲۰﴾ |
پس او در يك زندگى خوش است (۲۱) | | فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ ﴿۲۱﴾ |
در بهشتى برين (۲۲) | | فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ﴿۲۲﴾ |
[كه] ميوه هايش در دسترس است (۲۳) | | قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ ﴿۲۳﴾ |
بخوريد و بنوشيد گواراتان باد به [پاداش] آنچه در روزهاى گذشته انجام داديد (۲۴) | | كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِي الْأَيَّامِ الْخَالِيَةِ ﴿۲۴﴾ |
و اما كسى كه كارنامهاش به دست چپش داده شود گويد اى كاش كتابم را دريافت نكرده بودم (۲۵) | | وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتَابِيهْ ﴿۲۵﴾ |
و از حساب خود خبردار نشده بودم (۲۶) | | وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيهْ ﴿۲۶﴾ |
اى كاش آن [مرگ] كار را تمام مىكرد (۲۷) | | يَا لَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَ ﴿۲۷﴾ |
مال من مرا سودى نبخشيد (۲۸) | | مَا أَغْنَى عَنِّي مَالِيهْ ﴿۲۸﴾ |
قدرت من از [كف] من برفت (۲۹) | | هَلَكَ عَنِّي سُلْطَانِيهْ ﴿۲۹﴾ |
[گويند] بگيريد او را و در غل كشيد (۳۰) | | خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿۳۰﴾ |
آنگاه ميان آتشش اندازيد (۳۱) | | ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿۳۱﴾ |
پس در زنجيرى كه درازى آن هفتاد گز است وى را در بند كشيد (۳۲) | | ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوهُ ﴿۳۲﴾ |
چرا كه او به خداى بزرگ نمىگرويد (۳۳) | | إِنَّهُ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ ﴿۳۳﴾ |
و به اطعام مسكين تشويق نمىكرد (۳۴) | | وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ﴿۳۴﴾ |
پس امروز او را در اينجا حمايتگرى نيست (۳۵) | | فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هَاهُنَا حَمِيمٌ ﴿۳۵﴾ |
و خوراكى جز چركابه ندارد (۳۶) | | وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ ﴿۳۶﴾ |
كه آن را جز خطاكاران نمىخورند (۳۷) | | لَا يَأْكُلُهُ إِلَّا الْخَاطِؤُونَ ﴿۳۷﴾ |
پس نه [چنان است كه مىپنداريد] سوگند ياد مىكنم به آنچه مىبينيد (۳۸) | | فَلَا أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿۳۸﴾ |
و آنچه نمىبينيد (۳۹) | | وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿۳۹﴾ |
كه [قرآن] قطعا گفتار فرستادهاى بزرگوار است (۴۰) | | إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﴿۴۰﴾ |
و آن گفتار شاعرى نيست [كه] كمتر [به آن] ايمان داريد (۴۱) | | وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ قَلِيلًا مَا تُؤْمِنُونَ ﴿۴۱﴾ |
و نه گفتار كاهنى [كه] كمتر [از آن] پند مىگيريد (۴۲) | | وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ ﴿۴۲﴾ |
[پيام] فرودآمدهاى است از جانب پروردگار جهانيان (۴۳) | | تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۴۳﴾ |
و اگر [او] پارهاى گفتهها بر ما بسته بود (۴۴) | | وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ ﴿۴۴﴾ |
دست راستش را سخت مىگرفتيم (۴۵) | | لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ ﴿۴۵﴾ |
سپس رگ قلبش را پاره مىكرديم (۴۶) | | ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ ﴿۴۶﴾ |
و هيچ يك از شما مانع از [عذاب] او نمىشد (۴۷) | | فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِينَ ﴿۴۷﴾ |
و در حقيقت [قرآن] تذكارى براى پرهيزگاران است (۴۸) | | وَإِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿۴۸﴾ |
و ما به راستى مىدانيم كه از [ميان] شما تكذيبكنندگانى هستند (۴۹) | | وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿۴۹﴾ |
و آن واقعا بر كافران حسرتى است (۵۰) | | وَإِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكَافِرِينَ ﴿۵۰﴾ |
و اين [قرآن] بىشبهه حقيقتى يقينى است (۵۱) | | وَإِنَّهُ لَحَقُّ الْيَقِينِ ﴿۵۱﴾ |
پس به [پاس] نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى (۵۲) | | فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿۵۲﴾ |
