| | |
تا نهانى به سوى خدايانشان رفت و [به ريشخند] گفت آيا غذا نمىخوريد (۹۱) | | فَرَاغَ إِلَى آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴿۹۱﴾ |
شما را چه شده كه سخن نمىگوييد (۹۲) | | مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ ﴿۹۲﴾ |
پس با دست راست بر سر آنها زدن گرفت (۹۳) | | فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ ﴿۹۳﴾ |
تا دوان دوان سوى او روىآور شدند (۹۴) | | فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ ﴿۹۴﴾ |
[ابراهيم] گفت آيا آنچه را مىتراشيد مىپرستيد (۹۵) | | قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ﴿۹۵﴾ |
با اينكه خدا شما و آنچه را كه برمىسازيد آفريده است (۹۶) | | وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ﴿۹۶﴾ |
گفتند برايش [كوره]خانهاى بسازيد و در آتشش بيندازيد (۹۷) | | قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ ﴿۹۷﴾ |
پس خواستند به از نيرنگى زنند و[لى] ما آنان را پست گردانيديم (۹۸) | | فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ ﴿۹۸﴾ |
و [ابراهيم] گفت من به سوى پروردگارم رهسپارم زودا كه مرا راه نمايد (۹۹) | | وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَى رَبِّي سَيَهْدِينِ ﴿۹۹﴾ |
اى پروردگار من مرا [فرزندى] از شايستگان بخش (۱۰۰) | | رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ ﴿۱۰۰﴾ |
