| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
سوگند به صف بستگان كه صفى [با شكوه] بستهاند (۱) | | وَالصَّافَّاتِ صَفًّا ﴿۱﴾ |
و به زجركنندگان كه به سختى زجر مىكنند (۲) | | فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا ﴿۲﴾ |
و به تلاوتكنندگان [آيات الهى] (۳) | | فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا ﴿۳﴾ |
كه قطعا معبود شما يگانه است (۴) | | إِنَّ إِلَهَكُمْ لَوَاحِدٌ ﴿۴﴾ |
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است و پروردگار خاورها (۵) | | رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ ﴿۵﴾ |
ما آسمان اين دنيا را به زيور اختران آراستيم (۶) | | إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ ﴿۶﴾ |
و [آن را] از هر شيطان سركشى نگاه داشتيم (۷) | | وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ ﴿۷﴾ |
[به طورى كه] نمىتوانند به انبوه [فرشتگان] عال م بالا گوش فرا دهند و از هر سوى پرتاب مىشوند (۸) | | لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ ﴿۸﴾ |
با شدت به دور رانده مىشوند و برايشان عذابى دايم است (۹) | | دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ ﴿۹﴾ |
مگر كسى كه [از سخن بالاييان] يكباره استراق سمع كند كه شهابى شكافنده از پى او مىتازد (۱۰) | | إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ ﴿۱۰﴾ |
پس [از كافران] بپرس آيا ايشان [از نظر] آفرينش سختترند يا كسانى كه [در آسمانها] خلق كرديم ما آنان را از گلى چسبنده پديد آورديم (۱۱) | | فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍ ﴿۱۱﴾ |
بلكه عجب مىدارى و [آنها] ريشخند مىكنند (۱۲) | | بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ ﴿۱۲﴾ |
و چون پند داده شوند عبرت نمىگيرند (۱۳) | | وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ ﴿۱۳﴾ |
و چون آيتى ببينند به ريشخند مىپردازند (۱۴) | | وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ ﴿۱۴﴾ |
و مىگويند اين جز سحرى آشكار نيست (۱۵) | | وَقَالُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ ﴿۱۵﴾ |
آيا چون مرديم و خاك و استخوانهاى [خرد] گرديديم آيا راستى برانگيخته مىشويم (۱۶) | | أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿۱۶﴾ |
و همين طور پدران اوليه ما (۱۷) | | أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿۱۷﴾ |
بگو آرى در حالى كه شما خواريد (۱۸) | | قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَاخِرُونَ ﴿۱۸﴾ |
و آن تنها يك فرياد است و بس و بناگاه آنان به تماشا خيزند (۱۹) | | فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ ﴿۱۹﴾ |
و مىگويند اى واى بر ما اين است روز جزا (۲۰) | | وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَذَا يَوْمُ الدِّينِ ﴿۲۰﴾ |
اين است همان روز داورى كه آن را تكذيب مىكرديد (۲۱) | | هَذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿۲۱﴾ |
كسانى را كه ستم كردهاند با همرديفانشان و آنچه غير از خدا مىپرستيدهاند (۲۲) | | احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ ﴿۲۲﴾ |
گرد آوريد و به سوى راه جهنم رهبرىشان كنيد (۲۳) | | مِن دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَى صِرَاطِ الْجَحِيمِ ﴿۲۳﴾ |
و بازداشتشان نماييد كه آنها مسؤولند (۲۴) | | وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ ﴿۲۴﴾ |
شما را چه شده است كه همديگر را يارى نمىكنيد (۲۵) | | مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ﴿۲۵﴾ |
[نه] بلكه امروز آنان از در تسليم درآمدگانند (۲۶) | | بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ﴿۲۶﴾ |
و بعضى روى به بعضى ديگر مىآورند [و] از يكديگر مىپرسند (۲۷) | | وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ ﴿۲۷﴾ |
[و] مىگويند شما [ظاهرا] از در راستى با ما درمىآمديد [و خود را حق به جانب مىنموديد] (۲۸) | | قَالُوا إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ ﴿۲۸﴾ |
[متهمان] مىگويند [نه] بلكه با ايمان نبوديد (۲۹) | | قَالُوا بَل لَّمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ﴿۲۹﴾ |
و ما را بر شما هيچ تسلطى نبود بلكه خودتان سركش بوديد (۳۰) | | وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ ﴿۳۰﴾ |
پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد ما واقعا بايد [عذاب را] بچشيم (۳۱) | | فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا إِنَّا لَذَائِقُونَ ﴿۳۱﴾ |
و شما را گمراه كرديم زيرا خودمان گمراه بوديم (۳۲) | | فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ ﴿۳۲﴾ |
پس در حقيقت آنان در آن روز در عذاب شريك يكديگرند (۳۳) | | فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ﴿۳۳﴾ |
[آرى] ما با مجرمان چنين رفتار مىكنيم (۳۴) | | إِنَّا كَذَلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ ﴿۳۴﴾ |
چرا كه آنان بودند كه وقتى به ايشان گفته مىشد خدايى جز خداى يگانه نيست تكبر مىورزيدند (۳۵) | | إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ﴿۳۵﴾ |
و مىگفتند آيا ما براى شاعرى ديوانه دست از خدايانمان برداريم (۳۶) | | وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍ ﴿۳۶﴾ |
ولى نه [او] حقيقت را آورده و فرستادگان را تصديق كرده است (۳۷) | | بَلْ جَاء بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ ﴿۳۷﴾ |
در واقع شما عذاب پر درد را خواهيد چشيد (۳۸) | | إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ ﴿۳۸﴾ |
و جز آنچه مىكرديد جزا نمىيابيد (۳۹) | | وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿۳۹﴾ |
مگر بندگان پاكدل خدا (۴۰) | | إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ﴿۴۰﴾ |
آنان روزى معين خواهند داشت (۴۱) | | أُوْلَئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ ﴿۴۱﴾ |
[انواع] ميوهها و آنان مورد احترام خواهند بود (۴۲) | | فَوَاكِهُ وَهُم مُّكْرَمُونَ ﴿۴۲﴾ |
در باغهاى پر نعمت (۴۳) | | فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿۴۳﴾ |
بر سريرها در برابر همديگر [مىنشينند] (۴۴) | | عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِينَ ﴿۴۴﴾ |
با جامى از باده ناب پيرامونشان به گردش درمىآيند (۴۵) | | يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِن مَّعِينٍ ﴿۴۵﴾ |
[بادهاى] سختسپيد كه نوشندگان را لذتى [خاص] مىدهد (۴۶) | | بَيْضَاء لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ ﴿۴۶﴾ |
نه در آن فساد عقل است و نه ايشان از آن به بدمستى [و فرسودگى] مىافتند (۴۷) | | لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ ﴿۴۷﴾ |
و نزدشان [دلبرانى] فروهشتهنگاه و فراخديده باشند (۴۸) | | وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ ﴿۴۸﴾ |
[از شدت سپيدى] گويى تخم شتر مرغ [زير پ ر ]ند (۴۹) | | كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ ﴿۴۹﴾ |
پس برخىشان به برخى روى نموده و از همديگر پرسوجو مىكنند (۵۰) | | فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ ﴿۵۰﴾ |
گويندهاى از آنان مىگويد راستى من [در دنيا] همنشينى داشتم (۵۱) | | قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ ﴿۵۱﴾ |
[كه به من] مىگفت آيا واقعا تو از باوردارندگانى (۵۲) | | يَقُولُ أَئِنَّكَ لَمِنْ الْمُصَدِّقِينَ ﴿۵۲﴾ |
آيا وقتى مرديم و خاك و [مشتى] استخوان شديم آيا واقعا جزا مىيابيم (۵۳) | | أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَدِينُونَ ﴿۵۳﴾ |
[مؤمن] مىپرسد آيا شما اطلاع داريد [كجاست] (۵۴) | | قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ﴿۵۴﴾ |
پس اطلاع حاصل مىكند و او را در ميان آتش مىبيند (۵۵) | | فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِي سَوَاء الْجَحِيمِ ﴿۵۵﴾ |
[و] مىگويد به خدا سوگند چيزى نمانده بود كه تو مرا به هلاكت اندازى (۵۶) | | قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدتَّ لَتُرْدِينِ ﴿۵۶﴾ |
و اگر رحمت پروردگارم نبود هرآينه من [نيز] از احضارشدگان بودم (۵۷) | | وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ ﴿۵۷﴾ |
[و از روى شوق مىگويد] آيا ديگر روى مرگ نمىبينيم (۵۸) | | أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ ﴿۵۸﴾ |
جز همان مرگ نخستين خود و ما هرگز عذاب نخواهيم شد (۵۹) | | إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَى وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿۵۹﴾ |
راستى كه اين همان كاميابى بزرگ است (۶۰) | | إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ﴿۶۰﴾ |
براى چنين [پاداشى] بايد كوشندگان بكوشند (۶۱) | | لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلْ الْعَامِلُونَ ﴿۶۱﴾ |
آيا از نظر پذيرايى اين بهتر استيا درخت زقوم (۶۲) | | أَذَلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ ﴿۶۲﴾ |
در حقيقت ما آن را براى ستمگران [مايه آزمايش و] عذابى گردانيديم (۶۳) | | إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِّلظَّالِمِينَ ﴿۶۳﴾ |
آن درختى است كه از قعر آتش سوزان مىرويد (۶۴) | | إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ ﴿۶۴﴾ |
ميوهاش گويى چون كلههاى شياطين است (۶۵) | | طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُؤُوسُ الشَّيَاطِينِ ﴿۶۵﴾ |
پس [دوزخيان] حتما از آن مىخورند و شكمها را از آن پر مىكنند (۶۶) | | فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِؤُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿۶۶﴾ |
سپس ايشان را بر سر آن آميغى از آب جوشان است (۶۷) | | ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيمٍ ﴿۶۷﴾ |
آنگاه بازگشتشان بىگمان به سوى دوزخ است (۶۸) | | ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ ﴿۶۸﴾ |
آنها پدران خود را گمراه يافتند (۶۹) | | إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءهُمْ ضَالِّينَ ﴿۶۹﴾ |
پس ايشان به دنبال آنها مىشتابند (۷۰) | | فَهُمْ عَلَى آثَارِهِمْ يُهْرَعُونَ ﴿۷۰﴾ |
و قطعا پيش از آنها بيشتر پيشينيان به گمراهى افتادند (۷۱) | | وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ ﴿۷۱﴾ |
و حال آنكه مسلما در ميانشان هشداردهندگانى فرستاديم (۷۲) | | وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ ﴿۷۲﴾ |
پس ببين فرجام هشداردادهشدگان چگونه بود (۷۳) | | فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنذَرِينَ ﴿۷۳﴾ |
به استثناى بندگان پاكدل خدا (۷۴) | | إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ﴿۷۴﴾ |
و نوح ما را ندا داد و چه نيك اجابتكننده بوديم (۷۵) | | وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ ﴿۷۵﴾ |
و او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم (۷۶) | | وَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ﴿۷۶﴾ |
و [تنها] نسل او را باقى گذاشتيم (۷۷) | | وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمْ الْبَاقِينَ ﴿۷۷﴾ |
و در ميان آيندگان [آوازه نيك] او را بر جاى گذاشتيم (۷۸) | | وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ﴿۷۸﴾ |
درود بر نوح در ميان جهانيان (۷۹) | | سَلَامٌ عَلَى نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ ﴿۷۹﴾ |
ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مىدهيم (۸۰) | | إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﴿۸۰﴾ |
به راستى او از بندگان مؤمن ما بود (۸۱) | | إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿۸۱﴾ |
سپس ديگران را غرق كرديم (۸۲) | | ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ ﴿۸۲﴾ |
و بىگمان ابراهيم از پيروان اوست (۸۳) | | وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ ﴿۸۳﴾ |
آنگاه كه با دلى پاك به [پيشگاه] پروردگارش آمد (۸۴) | | إِذْ جَاء رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ﴿۸۴﴾ |
چون به پدر[خوانده] و قوم خود گفت چه مىپرستيد (۸۵) | | إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ ﴿۸۵﴾ |
آيا غير از آنها به دروغ خدايانى [ديگر] مىخواهيد (۸۶) | | أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ ﴿۸۶﴾ |
پس گمانتان به پروردگار جهانها چيست (۸۷) | | فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۸۷﴾ |
پس نظرى به ستارگان افكند (۸۸) | | فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ ﴿۸۸﴾ |
و گفت من كسالت دارم (۸۹) | | فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ ﴿۸۹﴾ |
پس پشتكنان از او روى برتافتند (۹۰) | | فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ ﴿۹۰﴾ |
تا نهانى به سوى خدايانشان رفت و [به ريشخند] گفت آيا غذا نمىخوريد (۹۱) | | فَرَاغَ إِلَى آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ ﴿۹۱﴾ |
شما را چه شده كه سخن نمىگوييد (۹۲) | | مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ ﴿۹۲﴾ |
پس با دست راست بر سر آنها زدن گرفت (۹۳) | | فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ ﴿۹۳﴾ |
تا دوان دوان سوى او روىآور شدند (۹۴) | | فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ ﴿۹۴﴾ |
[ابراهيم] گفت آيا آنچه را مىتراشيد مىپرستيد (۹۵) | | قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ﴿۹۵﴾ |
با اينكه خدا شما و آنچه را كه برمىسازيد آفريده است (۹۶) | | وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ ﴿۹۶﴾ |
گفتند برايش [كوره]خانهاى بسازيد و در آتشش بيندازيد (۹۷) | | قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ ﴿۹۷﴾ |
پس خواستند به از نيرنگى زنند و[لى] ما آنان را پست گردانيديم (۹۸) | | فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ ﴿۹۸﴾ |
و [ابراهيم] گفت من به سوى پروردگارم رهسپارم زودا كه مرا راه نمايد (۹۹) | | وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَى رَبِّي سَيَهْدِينِ ﴿۹۹﴾ |
اى پروردگار من مرا [فرزندى] از شايستگان بخش (۱۰۰) | | رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ ﴿۱۰۰﴾ |
پس او را به پسرى بردبار مژده داديم (۱۰۱) | | فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ ﴿۱۰۱﴾ |
و وقتى با او به جايگاه سعى رسيد گفت اى پسرك من من در خواب [چنين] مىبينم كه تو را سر مىبرم پس ببين چه به نظرت مىآيد گفت اى پدر من آنچه را مامورى بكن ان شاء الله مرا از شكيبايان خواهى يافت (۱۰۲) | | فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ ﴿۱۰۲﴾ |
پس وقتى هر دو تن دردادند [و همديگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پيشانى بر خاك افكند (۱۰۳) | | فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ ﴿۱۰۳﴾ |
او را ندا داديم كه اى ابراهيم (۱۰۴) | | وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ ﴿۱۰۴﴾ |
رؤيا[ى خود] را حقيقت بخشيدى ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم (۱۰۵) | | قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﴿۱۰۵﴾ |
راستى كه اين همان آزمايش آشكار بود (۱۰۶) | | إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِينُ ﴿۱۰۶﴾ |
و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانيديم (۱۰۷) | | وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ ﴿۱۰۷﴾ |
و در [ميان] آيندگان براى او [آوازه نيك] به جاى گذاشتيم (۱۰۸) | | وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ﴿۱۰۸﴾ |
درود بر ابراهيم (۱۰۹) | | سَلَامٌ عَلَى إِبْرَاهِيمَ ﴿۱۰۹﴾ |
نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم (۱۱۰) | | كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﴿۱۱۰﴾ |
در حقيقت او از بندگان با ايمان ما بود (۱۱۱) | | إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿۱۱۱﴾ |
و او را به اسحاق كه پيامبرى از [جمله] شايستگان است مژده داديم (۱۱۲) | | وَبَشَّرْنَاهُ بِإِسْحَاقَ نَبِيًّا مِّنَ الصَّالِحِينَ ﴿۱۱۲﴾ |
و به او و به اسحاق بركت داديم و از نسل آن دو برخى نيكوكار و [برخى] آشكارا به خود ستمكار بودند (۱۱۳) | | وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَى إِسْحَاقَ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ مُبِينٌ ﴿۱۱۳﴾ |
و در حقيقت بر موسى و هارون منت نهاديم (۱۱۴) | | وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ ﴿۱۱۴﴾ |
و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ رهانيديم (۱۱۵) | | وَنَجَّيْنَاهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ﴿۱۱۵﴾ |
و آنان را يارى داديم تا ايشان غالب آمدند (۱۱۶) | | وَنَصَرْنَاهُمْ فَكَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ ﴿۱۱۶﴾ |
و آن دو را كتاب روشن داديم (۱۱۷) | | وَآتَيْنَاهُمَا الْكِتَابَ الْمُسْتَبِينَ ﴿۱۱۷﴾ |
و هر دو را به راه راست هدايت كرديم (۱۱۸) | | وَهَدَيْنَاهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ ﴿۱۱۸﴾ |
و براى آن دو در [ميان] آيندگان [نام نيك] به جاى گذاشتيم (۱۱۹) | | وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِي الْآخِرِينَ ﴿۱۱۹﴾ |
درود بر موسى و هارون (۱۲۰) | | سَلَامٌ عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ ﴿۱۲۰﴾ |
ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم (۱۲۱) | | إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﴿۱۲۱﴾ |
زيرا آن دو از بندگان با ايمان ما بودند (۱۲۲) | | إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿۱۲۲﴾ |
و به راستى الياس از فرستادگان [ما] بود (۱۲۳) | | وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنْ الْمُرْسَلِينَ ﴿۱۲۳﴾ |
چون به قوم خود گفت آيا پروا نمىداريد (۱۲۴) | | إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿۱۲۴﴾ |
آيا بعل را مىپرستيد و بهترين آفرينندگان را وامىگذاريد (۱۲۵) | | أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ ﴿۱۲۵﴾ |
[يعنى] خدا را كه پروردگار شما و پروردگار پدران پيشين شماست (۱۲۶) | | اللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۲۶﴾ |
پس او را دروغگو شمردند و قطعا آنها [در آتش] احضار خواهند شد (۱۲۷) | | فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿۱۲۷﴾ |
مگر بندگان پاكدين خدا (۱۲۸) | | إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ﴿۱۲۸﴾ |
و براى او در [ميان] آيندگان [آوازه نيك] به جاى گذاشتيم (۱۲۹) | | وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ﴿۱۲۹﴾ |
درود بر پيروان الياس (۱۳۰) | | سَلَامٌ عَلَى إِلْ يَاسِينَ ﴿۱۳۰﴾ |
ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مىدهيم (۱۳۱) | | إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﴿۱۳۱﴾ |
زيرا او از بندگان با ايمان ما بود (۱۳۲) | | إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ﴿۱۳۲﴾ |
و در حقيقت لوط از زمره فرستادگان بود (۱۳۳) | | وَإِنَّ لُوطًا لَّمِنَ الْمُرْسَلِينَ ﴿۱۳۳﴾ |
آنگاه كه او و همه كسانش را رهانيديم (۱۳۴) | | إِذْ نَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ ﴿۱۳۴﴾ |
جز پيرزنى كه در ميان باقىماندگان [و خاكسترشدگان] بود (۱۳۵) | | إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ ﴿۱۳۵﴾ |
سپس ديگران را هلاك كرديم (۱۳۶) | | ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ ﴿۱۳۶﴾ |
و در حقيقتشما بر آنان صبحگاهان (۱۳۷) | | وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ ﴿۱۳۷﴾ |
و شامگاهان مىگذريد آيا به فكر فرو نمىرويد (۱۳۸) | | وَبِاللَّيْلِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿۱۳۸﴾ |
و در حقيقتيونس از زمره فرستادگان بود (۱۳۹) | | وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ﴿۱۳۹﴾ |
آنگاه كه به سوى كشتى پر بگريخت (۱۴۰) | | إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿۱۴۰﴾ |
پس [سرنشينان] با هم قرعه انداختند و [يونس] از باختگان شد (۱۴۱) | | فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنْ الْمُدْحَضِينَ ﴿۱۴۱﴾ |
[او را به دريا افكندند] و عنبرماهى او را بلعيد در حالى كه او نكوهشگر خويش بود (۱۴۲) | | فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ ﴿۱۴۲﴾ |
و اگر او از زمره تسبيحكنندگان نبود (۱۴۳) | | فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنْ الْمُسَبِّحِينَ ﴿۱۴۳﴾ |
قطعا تا روزى كه برانگيخته مىشوند در شكم آن [ماهى] مىماند (۱۴۴) | | لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ ﴿۱۴۴﴾ |
پس او را در حالى كه ناخوش بود به زمين خشكى افكنديم (۱۴۵) | | فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاء وَهُوَ سَقِيمٌ ﴿۱۴۵﴾ |
و بر بالاى [سر] او درختى از [نوع] كدوبن رويانيديم (۱۴۶) | | وَأَنبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّن يَقْطِينٍ ﴿۱۴۶﴾ |
و او را به سوى يكصدهزار [نفر از ساكنان نينوا] يا بيشتر روانه كرديم (۱۴۷) | | وَأَرْسَلْنَاهُ إِلَى مِئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ ﴿۱۴۷﴾ |
پس ايمان آوردند و تا چندى برخوردارشان كرديم (۱۴۸) | | فَآمَنُوا فَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَى حِينٍ ﴿۱۴۸﴾ |
پس از مشركان جويا شو آيا پروردگارت را دختران و آنان را پسران است (۱۴۹) | | فَاسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُونَ ﴿۱۴۹﴾ |
يا فرشتگان را مادينه آفريديم و آنان شاهد بودند (۱۵۰) | | أَمْ خَلَقْنَا الْمَلَائِكَةَ إِنَاثًا وَهُمْ شَاهِدُونَ ﴿۱۵۰﴾ |
هشدار كه اينان از دروغ پردازى خود قطعا خواهند گفت (۱۵۱) | | أَلَا إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ ﴿۱۵۱﴾ |
خدا فرزند آورده در حالى كه آنها قطعا دروغگويانند (۱۵۲) | | وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ ﴿۱۵۲﴾ |
آيا [خدا] دختران را بر پسران برگزيده است (۱۵۳) | | أَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِينَ ﴿۱۵۳﴾ |
شما را چه شده چگونه داورى مىكنيد (۱۵۴) | | مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿۱۵۴﴾ |
آيا سر پند گرفتن نداريد (۱۵۵) | | أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿۱۵۵﴾ |
يا دليلى آشكار [در دست] داريد (۱۵۶) | | أَمْ لَكُمْ سُلْطَانٌ مُّبِينٌ ﴿۱۵۶﴾ |
پس اگر راست مىگوييد كتابتان را بياوريد (۱۵۷) | | فَأْتُوا بِكِتَابِكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿۱۵۷﴾ |
و ميان خدا و جنها پيوندى انگاشتند و حال آنكه جنيان نيك دانستهاند كه [براى حساب پسدادن] خودشان احضار خواهند شد (۱۵۸) | | وَجَعَلُوا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿۱۵۸﴾ |
خدا منزه است از آنچه در وصف مىآورند (۱۵۹) | | سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿۱۵۹﴾ |
به استثناى بندگان پاكدل خدا (۱۶۰) | | إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ﴿۱۶۰﴾ |
در حقيقتشما و آنچه [كه شما آن را] مىپرستيد (۱۶۱) | | فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ ﴿۱۶۱﴾ |
بر ضد او گمراهگر نيستيد (۱۶۲) | | مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَاتِنِينَ ﴿۱۶۲﴾ |
مگر كسى را كه به دوزخ رفتنى است (۱۶۳) | | إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيمِ ﴿۱۶۳﴾ |
و هيچ يك از ما [فرشتگان] نيست مگر [اينكه] براى او [مقام و] مرتبهاى معين است (۱۶۴) | | وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَّعْلُومٌ ﴿۱۶۴﴾ |
و در حقيقت ماييم كه [براى انجام فرمان خدا] صف بستهايم (۱۶۵) | | وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ ﴿۱۶۵﴾ |
و ماييم كه خود تسبيحگويانيم (۱۶۶) | | وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ ﴿۱۶۶﴾ |
و [مشركان] به تاكيد مىگفتند (۱۶۷) | | وَإِنْ كَانُوا لَيَقُولُونَ ﴿۱۶۷﴾ |
اگر پند [نامها]ى از پيشينيان نزد ما بود (۱۶۸) | | لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًا مِّنْ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۶۸﴾ |
قطعا از بندگان خالص خدا مىشديم (۱۶۹) | | لَكُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ ﴿۱۶۹﴾ |
ولى [وقتى قرآن آمد] به آن كافر شدند و زودا كه بدانند (۱۷۰) | | فَكَفَرُوا بِهِ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ﴿۱۷۰﴾ |
و قطعا فرمان ما در باره بندگان فرستاده ما از پيش [چنين] رفته است (۱۷۱) | | وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ ﴿۱۷۱﴾ |
كه آنان [بر دشمنان خودشان] حتما پيروز خواهند شد (۱۷۲) | | إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ ﴿۱۷۲﴾ |
و سپاه ما هرآينه غالبآيندگانند (۱۷۳) | | وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ ﴿۱۷۳﴾ |
پس تا مدتى [معين] از آنان روى برتاب (۱۷۴) | | فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ ﴿۱۷۴﴾ |
و آنان را بنگر كه خواهند ديد (۱۷۵) | | وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿۱۷۵﴾ |
آيا عذاب ما را شتابزده خواستارند (۱۷۶) | | أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿۱۷۶﴾ |
[پس هشداردادهشدگان را] آنگاه كه عذاب به خانه آنان فرود آيد چه بد صبحگاهى است (۱۷۷) | | فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاء صَبَاحُ الْمُنذَرِينَ ﴿۱۷۷﴾ |
و از ايشان تا مدتى [معين] روى برتاب (۱۷۸) | | وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ ﴿۱۷۸﴾ |
و بنگر كه خواهند ديد (۱۷۹) | | وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿۱۷۹﴾ |
منزه است پروردگار تو پروردگار شكوهمند از آنچه وصف مىكنند (۱۸۰) | | سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿۱۸۰﴾ |
و درود بر فرستادگان (۱۸۱) | | وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ﴿۱۸۱﴾ |
و ستايش ويژه خدا پروردگار جهانهاست (۱۸۲) | | وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۱۸۲﴾ |
