| | |
گفتند اى نوح اگر دست برندارى قطعا از [جمله] سنگسارشدگان خواهى بود (۱۱۶) | | قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ﴿۱۱۶﴾ |
گفت پروردگارا قوم من مرا تكذيب كردند (۱۱۷) | | قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ﴿۱۱۷﴾ |
ميان من و آنان فيصله ده و من و هر كس از مؤمنان را كه با من است نجات بخش (۱۱۸) | | فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِي مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿۱۱۸﴾ |
پس او و هر كه را در آن كشتى آكنده با او بود رهانيديم (۱۱۹) | | فَأَنجَيْنَاهُ وَمَن مَّعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿۱۱۹﴾ |
آنگاه باقىماندگان را غرق كرديم (۱۲۰) | | ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ ﴿۱۲۰﴾ |
قطعا در اين [ماجرا درس] عبرتى بود و[لى] بيشترشان ايمانآورنده نبودند (۱۲۱) | | إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿۱۲۱﴾ |
و در حقيقت پروردگار تو همان شكستناپذير مهربان است (۱۲۲) | | وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿۱۲۲﴾ |
عاديان پيامبران [خدا] را تكذيب كردند (۱۲۳) | | كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ ﴿۱۲۳﴾ |
آنگاه كه برادرشان هود به آنان گفت آيا پروا نداريد (۱۲۴) | | إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿۱۲۴﴾ |
من براى شما فرستادهاى در خور اعتمادم (۱۲۵) | | إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿۱۲۵﴾ |
