| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد (۱) | | وَالسَّمَاء وَالطَّارِقِ ﴿۱﴾ |
و تو چه دانى كه اختر شبگرد چيست (۲) | | وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ ﴿۲﴾ |
آن اختر فروزان (۳) | | النَّجْمُ الثَّاقِبُ ﴿۳﴾ |
هيچ كس نيست مگر اينكه نگاهبانى بر او [گماشته شده] است (۴) | | إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ ﴿۴﴾ |
پس انسان بايد بنگرد كه از چه آفريده شده است (۵) | | فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ ﴿۵﴾ |
از آب جهندهاى خلق شده (۶) | | خُلِقَ مِن مَّاء دَافِقٍ ﴿۶﴾ |
[كه] از صلب مرد و ميان استخوانهاى سينه زن بيرون مىآيد (۷) | | يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ ﴿۷﴾ |
در حقيقت او [= خدا] بر بازگردانيدن وى بخوبى تواناست (۸) | | إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ ﴿۸﴾ |
آن روز كه رازها [همه] فاش شود (۹) | | يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ﴿۹﴾ |
پس او را نه نيرويى ماند و نه يارى (۱۰) | | فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ﴿۱۰﴾ |
