| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
سوگند به ماديانهائى كه با همهمه تازانند و با سم[هاى] خود از سنگ آتش مىجهانند (۱) | | وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا ﴿۱﴾ |
و برق [از سنگ] همى جهانند (۲) | | فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا ﴿۲﴾ |
و صبحگاهان هجوم آرند (۳) | | فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا ﴿۳﴾ |
و با آن [يورش] گردى برانگيزند (۴) | | فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا ﴿۴﴾ |
و بدان [هجوم] در دل گروهى درآيند (۵) | | فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا ﴿۵﴾ |
كه انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است (۶) | | إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ﴿۶﴾ |
و او خود بر اين [امر] نيك گواه است (۷) | | وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِكَ لَشَهِيدٌ ﴿۷﴾ |
و راستى او سختشيفته مال است (۸) | | وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ﴿۸﴾ |
مگر نمىداند كه چون آنچه در گورهاست بيرون ريخته گردد (۹) | | أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ ﴿۹﴾ |
و آنچه در سينههاست فاش شود (۱۰) | | وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ ﴿۱۰﴾ |
